Skip to Content

Mijn man worsteld met de vraag hoe hij een goede opa kan zijn

Ik heb een vraag....

Mijn man (Bert) heeft sinds mei 2009 een Caudaleasie. Maar dan in de meest uitgebreide vorm die er bestaat. Toen hij met spoed op zondagnacht geopereerd moest worden, kreeg hij vooraf van de chirurg te horen dat het nog maar zeer de vraag was of hij ooit de kracht en het gevoel in zijn benen terug zou krijgen. Hij was namelijk vanaf iets boven zijn navel tot en met zijn tenen verlamd, veroorzaakt door een mega-dubbele hernia. Toen het met Bert misging was hij net 41 jaar geworden en onze dochter was toen 12 jaar.

Op aanraden van een verpleegster ben ik toen een blog begonnen (www.caudasyndroom.wordpress.com). Deze hebben we na 5 jaar afgesloten en hadden onze toen 17-jarige dochter gevraagd om ook een stukje te schrijven hoe zij die eerste 5 jaar had ervaren. Daar had ze dus ook een stukje in geschreven hoe jammer ze het vond voor haar latere kinderen, dat opa niet zo met die kids kon stoeien als met haar vroeger. Nu is het dus zover.... Onze dochter is nu  bijna 26 jaar en krijgt eind juni ons eerste kleinkind. Natuurlijk is mijn man daar blij mee, maar ook onderstaand stukje tekst schoot gelijk door zijn hoofd. Hij is heel bang dat hij geen goede/leuke opa kan zijn voor onze kleinzoon. Ik heb hem gezegd dat het voornaamste ding de liefde voor hem is, en daarvoor hoef je niet te kunnen stoeien. Maar ik merk dat hij er toch wel mee zit. Zijn er ervaringsdeskundige die suggesties hebben wat Bert in een zittende positie met onze kleinzoon zou kunnen doen?

Wij hebben bijvoorbeeld elke zomer een groot zwembad in de tuin omdat Bert daar veel baat bij heeft. En spartelen met onze kleinzoon word ook echt zijn ding denk ik. Maar ja, het is niet het hele jaar zomer helaas.... Bert kan niet op de grond zitten (dan komt hij nooit meer overeind), kan niet met hem op de arm lopen (dan is de focus weg van het lopen en valt hij om) enz.

 

 

STUKJE VAN ONZE DOCHTER:

De vader die ik tot 5 jaar geleden had, rende achter mij aan in hartje zomer met zijn enorme waterpistool, trapte een balletje met mij enz. Dit kan nu allemaal niet meer en dit vind ik vaak erg jammer. Dit zal hij later ook nooit met zijn kleinkinderen kunnen doen.

Toen we lazen wat ze allemaal had opgeschreven (dit is maar een klein stukje van haar tekst), hebben we samen ontzettend zitten huilen. Ze dacht toen al over dingen na, die wij totaal niet aan hadden zien komen.

 

Alvast dank voor de tips, Marianne


1 mensen hebben gereageerd

Alles over rollen

Zoeken

Rolltalk

Stel hier je vraag aan de leden van de community of vertel jouw persoonlijke verhaal.

Back to top