Skip to Content

Sven Romkes rolt door het leven. Niet alleen omdat hij een opgewekte man is, maar ook omdat hij zich in een rolstoel voortbeweegt. Zijn baan is hem dan ook letterlijk op het lijf geschreven: binnen ABN Amro is hij project officer diversity and inclusion. Hij werft waar mogelijk mensen met een arbeidsbeperking en bepaalt het beleid hieromtrent van de bank. Het is vrij uniek dat mensen met een beperking ook zelf de kans krijgen om problemen waar zij tegenaan lopen/rollen op te lossen. Wijrollen.nl sprak Sven over zijn rol, de problemen en vooral ook de kansen die mensen met een arbeidsbeperking tegenkomen.

Je bent verantwoordelijk voor het diversiteitsbeleid van de bank om ook mensen met een
handicap aan het werk te krijgen. Loop je zelf eigenlijk nog tegen problemen aan?
Ik niet. En ja, dat is een slecht antwoord, maar eigenlijk bedoel ik daarmee te zeggen: niet meer. Dat heb ik aan het begin van mijn carrière, voordat ik bij de bank kwam wel gehad. Ik moet eerlijk zeggen dat ik niet vooraf zeker was dat werken bij een bank mijn kopje thee was. Ik kom uit de welzijnshoek en dacht dat het er erg streng, zakelijk en vervelend aan toe zou gaan. Het tegenovergestelde bleek waar. Ik ben ontzettend geholpen, zeker in het begin.

Wat ik daar zelf het meest opmerkelijke aan vond was dat ze niet alleen bewust iemand met een beperking aangetrokken hebben, maar mij direct in de stoel hebben gezet van als je dingen wil dan moet je dat met hem overleggen. Dus ze zetten je ook echt in de rol en dat kom ik zeer weinig tegen.

Ik zit zelf ook in een rolstoel, maar ik weiger om anders behandeld te worden. Toch is dat eigenlijk wel wat jij doet met zo'n diversiteitsagenda.
Wat ik constateer is dat er een werkeloosheid is van 65-81% onder mensen met een beperking. Ligt er een beetje aan hoe je rekent, maar je zit op ongeveer die marges. En op het moment dat je niet bewust aandacht besteedt aan het binnenhalen van mensen met een beperking zullen die cijfers nooit naar beneden gaan. De afgelopen tien jaar blijkt uit onderzoek dat evenveel mensen met een beperking aan het werk zijn gekomen als hun baan hebben verloren. We zijn niets opgeschoten maar eigenlijk terug bij af. Dat was de tien jaar voor het Sociaal Akkoord. In feite moet je wel iets doen om mensen überhaupt de kans te geven
om te zorgen dat het normaler wordt. Dit geldt voor alle beperkingen.

Wat ik merk is dat iemand met een beperking in de commerciële sector makkelijker aanhet werk komt dan in de publieke sector. Heb jij dat ook zo ervaren?
Dat merk ik ook. Ik heb meer kansen gekregen sinds ik in de commerciële sector werk, daarover kan ik eerlijk zijn. In de publieke sector was het heel normaal om iemand met een beperking onder het minimumloon te betalen. Je hebt een handicap dus waarom zou je iets anders doen? Terwijl in de commerciële sector er echt gekeken wordt naar wat je kunt, wat je meerwaarde is en kan dat voor de langere termijn geborgd worden.

Wat kunnen de publieke sector en overheid leren van het beleid dat jij probeert te voeren bij ABN Amro?
Een aantal dingen. Ten eerste: wat is jouw organisatie en waar liggen de kansen? Wat ik merk wat de overheid doet is heel vaak ‘we hebben banen nodig voor mensen met een beperking dus we gaan iets creëren’. Bijvoorbeeld 200 toetsenbordschoonmakers binnen een overheidsorgaan. Vervolgens krijg je een reorganisatie en dan zijn er 180 van die 200 weer weg. Dat is niet iets wat heel veel waarde toevoegt aan je organisatie. Kijk in je organisatie waar kansen liggen voor mensen die duurzaam werk kunnen uitvoeren.

Werk dat echt nodig is en ook hoe richt je dat dan in. Mijn focus is altijd op lijnfuncties binnen de organisatie. Daarbij probeer ik wel te zorgen dat alles aangepast kan worden. Bijvoorbeeld het aantal uur dat er, in overleg, gewerkt kan worden. Ook de hulpmiddelen of coaching die eventueel nodig zijn kunnen geregeld worden. Je probeert alle randvoorwaardelijke zaken zo te borgen zodat het heel normaal wordt dat mensen met een beperking op een eerlijke manier hetzelfde werk kunnen doen. En je beoordeelt ze op het resultaat van dat werk. Dat is heel belangrijk. Dat het niet een aparte groep is die je maar even in een hoekje laat zitten knutselen, maar dat zij volwaardige medewerkers zijn. En ja soms zijn er behoorlijk wat aanpassingen nodig, maar als die goed zijn dan kan iemand gewoon goed en structureel aan de bak.

Wat is volgens jou de drempel om mensen met een beperking aan te nemen?
De bank was al vrij toegankelijk op heel veel plekken. Zij hielden al rekening met mensen
met een beperking. Ik merkte ook dat de eerste impuls bij mensen vaak ‘ik wil iemand met een beperking aannemen dus zal ik het hele gebouw moeten renoveren’ is. Doe dat vooral niet en kijk naar het individu. Wat heeft iemand nodig om bij jou te werken? Het kan ook iets eenvoudigs zijn als een aanpassing aan de laptop. Vraag wat kun je, wat wil je en hoe kunnen we dat regelen? Meer hoef je niet te weten.

Het klinkt alsof de bank een aantal gaten dicht loopt waarin de overheid zou moeten faciliteren, vind jij dat ook?
Misschien wel. Misschien komt dat doordat ik merk dat de overheid soms haar verantwoordelijkheid in mindere mate neemt en dan druk ik me nog voorzichtig uit.

Zou het helpen als er een centraal loket zou zijn voor werkgevers, zodat de overheid een veel praktischere rol kan spelen?
Dat zou kunnen. Ik verwacht niet dat dat de grote doorbraak gaat zijn. Wat ik wel vind is dat in 2015 met enorm veel bombarie 'gehandicapten gaan aan het werk’ is gepresenteerd vanuit het sociaal akkoord. Ik merk dat er best informatie is vanuit de overheid, maar die is voornamelijk versnipperd en niet praktisch. Wat helpt is laten zien wat er in de praktijk wel mogelijk is. Op dit moment is 16% van de bedrijven in Nederland op enige mate bezig met het invullen van banen met mensen met een beperking. Van de bedrijven die er mee bezig zijn is 37,5% succesvol. Op z’n zachtst gezegd doet 84% van de bedrijven en overheidsinstellingen op dit vlak een dutje. Een campagne zou kunnen helpen om deze bedrijven te overtuigen om ook aan de slag te gaan met deze talentvolle groep.

Ik denk dat ik, als iemand met een beperking, meer gedreven ben dan mijn collega’s en mezelf nog meer wil bewijzen. Zie je dat vaker?
Wat ik opmerk, zeker tijdens deze crisis, is dat mensen met een beperking veel makkelijker omgaan met kleine tegenslagen. Om een voorbeeld te noemen: Toen de crisis uitbrak waren vooral de mensen met een beperking de positieve factor in de teams hier bij de bank. Een instelling van 'ja er is wat aan de hand en we passen ons aan en gaan weer verder’. Dat terwijl veel anderen erin zaten met ‘en een lockdown en een pandemie en ik weet niet wat ik moet doen en thuiswerken is een hel en aaaargh’. Dat stuk gedrevenheid en passie merk je dan wel heel erg in de groep en dat is wel heel fijn en is ook nodig.

 


0 mensen hebben gereageerd
Back to top